Βασίλης Μάρος

Ο Βασίλειος Μάρος (αγγλικά: Basil Maros, 1929 -10 Νοεμβρίου 2002) ήταν Έλληνας πρωτοπόρος φωτογράφος και κινηματογραφιστής, καθώς και εικονολήπτης, που αποτέλεσε τον σημαντικότερο δημιουργό ντοκιμαντέρ του ελληνικού κινηματογράφου κι έναν από τους σημαντικότερους διεθνώς. Γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Γερμανία. Αργότερα εργάστηκε για την 20th Century Fox, το BBC και τη γερμανική τηλεόραση (ZDF κ.ά.).

Ο Βασίλης Μάρος γεννήθηκε στην Αθήνα. Στα δέκα του χρόνια ξεροστάλιαζε στις βιτρίνες των γνωστών φωτογράφων της εποχής. Λίγη αργότερα, βρέθηκε να κουβαλάει τον τρίποδα των μηχανών τους και να κάνει τα πρώτα μαθήματα φωτογραφίας δίπλα τους. Κατά τη διάρκεια της κατοχής ενεπλάκη πολύ νωρίς στην Αντίσταση, γνώρισε τις φυλακές των ναζί, δραπέτευσε στην Ουγγαρία, συνελήφθη ξανά από τους Γερμανούς και στάλθηκε σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας κι εργοστάσια στην Αυστρία.

Με την επανάσταση του Μοσαντέκ στο Ιράν τον Αύγουστο πηγαίνει στην Τεχεράνη. Είναι ο μόνος εικονολήπτης εκεί, απεσταλμένος της INCOM, που κινηματογραφεί τα γεγονότα. Γι' αυτό κι αυτή η ιστορία κερδίζει το πρώτο βραβείο των Επικαίρων της χρονιάς. Μετά από αυτή την επιτυχία, συνεργάστηκε με τη NEW YORK TELEVISION NBC και τον Σπύρο Σκούρα, τον τότε Πρόεδρο της 20th Century Fox. Αργότερα, στέλνεται στην Ελλάδα, για να οργανώσει τα νέα της FOX MOVIETOBE NEWS στην Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή. Επέστρεψε στην Ελλάδα και γύρισε την πρώτη έγχρωμη ταινία σε Eastman Colour: First Periods το 1956. Την επόμενη χρονιά ήταν διευθυντής φωτογραφίας στο δεύτερο συνεργείο της ταινίας: Το παιδί και το δελφίνι με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Λόρεν.

Μετά από μισό αιώνα παραγωγής και δημιουργίας 50 και πλέον ντοκιμαντέρ και κινηματογραφικών ταινιών άφησε μια πλούσια παρακαταθήκη για τις επόμενες γενεές κινματογραφιστών στην Ελλάδα και διεθνώς.

Στην επαγγελματική του ζωή χρησιμοποίησε τον κινηματογράφο ως προσωπκό τρόπο έκφρασης και την εικόνα περισσότερο από τα λόγια. Ένιωσε βαθιά την αποστολή του ως καλλιτέχνης σε σχέση με το εκφρατικό του μέσο. Δημιούργησε ταινίες που αντανακλούσαν τις δικές του συγκινήσεις κάθε φορά που επιχειρούσε να προσεγγγίσει το θέμα του. Πολύ νέος κατάλαβε ότι το τρίτο μάτι της κινηματογραφικής του μηχανής συνελάμβανε αυτό που απλώς οι άλλοι μαντεύουν. Αυτό το μάτι της μηχανής του επέτρεπε πάντοτε να καταλάβει καλύτερα την εικόνα, τη μαγεία των χρωμάτων και τη δύναμη των ήχων, κι εν γένει τον λόγο της ανθρώπινης ύπαρξης.